keramatbalali

رژنارنجی تورا می رنجانم

ودست تاریکم پیچ می خورد

دور  موهای آفتاب نخورده ات

دیوارها آینده ی تورابالا می برند

اما همین کلمه ها که خوب حرف می زنند

تیشه های وقت ضرورت نیستند

تو را ادکلن ها با بوهای ارزان

و دمپایی های عربی وقت عشوه

     از آه به راه به

           کجا می روی؟

به خدا می شود

باهمین کلمه های ارزان و

 چشمان بی خواب

انسان مختصری شد.

نوشته شده توسط keramatbalali در یکشنبه بیست و ششم اسفند 1386 ساعت 2:46 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

درکه بزنی

ازاین چهره درآمده ام:

           قیصر

وضع کلمات کویت نیست

چاقوی زن...جان است

  چقدر   چقدر برش دارد 

که این همه ریش گرو

 بگذار برج هفت را  روی  دلت خراب کنم

                   و در بروم

                   ازتمام دردها وپنجره ها

  نگو این هفت       فرمان است

   قلیانی برایم چاق کن

می خواهم در فیلم بعدی ات عین گاو نمیرم.

نوشته شده توسط keramatbalali در یکشنبه نوزدهم اسفند 1386 ساعت 0:43 قبل از ظهر موضوع | لینک ثابت

-سرازیر شدیم عین

اشکها

مورچه ها

طوری که هیچ علیکی یقه ی سلاممان رانگرفت که

مرگتان چیست؟!!

حتا قایق خسته مان راسوراخ نکردند تامثلا"

توی دریای خودمان بمیریم

قلب هایمان بیخودی به هم

         تازه   داغ قصه امان را به نام دیگری

سرازیر شدیم شبیه خودمان

              نبودیم

بی دست

               پا     

                        رو

                                   می زنیم

همراه با بینندگان عزیزوشب خوبی داشته باشید

شبانه مورچه ها وکلمه ها ازکتابخانه های  عمومی

 به سمت قایق های کنار دریا

                                   سرا  ریز

                                             ریز

                                                ریز   

                                              .........  می شوند.

نوشته شده توسط keramatbalali در شنبه هجدهم اسفند 1386 ساعت 10:33 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت

موتورسي جي ۱۲۵باسرعت سرسام آوري جاده هاي خاكي محله پشت تپه راطي ميكرد 

من انگارسوارسرنوشتي محتوم زبانم قفل دهانم خشك فرمان راچسبيده ام مانندآدم لب گور

پاچه ي زندگي را دانش آموزان پشت سر اسب سركش ومست ميدويدند...تاكجا سرپرست

 فلك زده شان نقش برخاك ميشود...دنده سه بود هل دادند...راه افتادوحالا فقط ميرود...به دست اندازهاي كوچك غر ميزد...تخته گازززززز...مستي ازسر احمقش نمي پرد..محكوم به مرگي را بايد ببرد

چكارش كنم الان به دره هاي گرسنه تري مرسد كه ناگهان به فكرم رسيدكه....

نوشته شده توسط keramatbalali در سه شنبه هفتم اسفند 1386 ساعت 9:9 بعد از ظهر موضوع | لینک ثابت